camathome.com

Al bijna een jaar vermaak ik me opperbest met mijn iPhone. Helemaal sinds ik ‘m heb geüpgrade naar firmware 2.0 en ik de App Store kan gebruiken. Voor je het weet heb je op zondagmiddag weer tig applicaties gedownload en op je telefoon gezet. De helft verdwijnt zeker na een week weer van mijn scherm, wegens tegenvallen of nooit gebruiken. De rest mag blijven. Sommige Apps zijn nuttig, zoals de Buienradar, Teletekst en Twitterific. Maar de meeste Apps zijn gewoon zo vrolijk makend.
De discobol kwam al eens van pas op een nachtelijke buitenborrel, maandag zwaaide ik met mijn iConcert-aansteker in het rond bij Jason Mraz en een dagelijkse dosis humor haal ik van LOLcats.
M’n twee nieuwste aanwinsten zijn Banner, een lichtkrant waar je woorden voorbij kunt laten scrollen, de letters bestaan niet uit rode puntjes, maar uit roze hartjes. En Photoswap. Die laatste is echt een fenomeen, in alle simpelheid. Je maakt een foto met Photoswap en deze wordt random naar een andere gebruiker gestuurd. Zodra de foto is verzonden, verschijnt er een foto van een andere gebruiker op je scherm. Een uitzicht uit een raam, een katSoms zijn ze saai, soms angstaanjagend, soms ranzig en soms mooi, maar in ieder geval altijd verrassend.
De enige informatie die je van iemand kan opvragen, zijn de gps-coördinaten waar de foto is gemaakt, en dan nog alleen als de maker dat toestaat. Je kunt eindeloos random foto’s uitwisselen met steeds andere onbekenden, maar er is ook een gesprek in foto’s mogelijk, want je kunt op een foto antwoorden met een nieuwe foto. Zo krijg je een serie foto’s van eten bijvoorbeeld, van beregende ramen of poppetjes op het bureau.
Photoswap is een sociaal netwerk zonder details en zonder geheugen. Je kan de foto’s niet bewaren en er ook geen tekst bijzetten. Dat vraagt om creativiteit. Vandaag kreeg ik een foto van een computerscherm met de tekst ‘Please reply, i’m from Holland’ en antwoordde met een close-up van een pot pindakaas. Morgenochtend ga ik mijn ontbijt swappen.

Tweet this post