Zomerdrukte

13 mei 2008 · No Comments

(Links Zandvoort, rechts Vlieland)
Het was ineens zomer in de lente. Zelfs op de Wadden, die steevast in het weerbericht worden genoemd met de toevoeging ‘iets koeler’ wegens zeewind, was het warm dit weekend. Bij hoge uitzondering ook nog eens twee dagen windstil, zodat de vlag zielloos om de mast hing en fietsen langs het Wad ineens geen opgaaf meer was. Zelfs op het strand woei geen zand in je ogen.
Ja het strand, wat een verademing. Het was Pinksterweekend en dus topdrukte op Vlieland. De veerdiensten waren volgeboekt, de huurfietsen waren bijna op, de terrasstoelen overal bezet. En toch, op het strand was bijna niemand. Wat gezinnetjes bij het enige hotel aan het strand, een klein groepje bij de enige camping bij het strand en her en der wat forten bouwende vaders met kroost en wat verdwaalde wandelaars met honden.
Vanaf mijn nulde jaar kom ik al op Vlieland, en ben gewend aan de zomerdrukte die daar rustig is. Helmaal als je uit Amsterdam komt en wel eens naar Bloemendaal of Zandvoort bent geweest om aan het strand te liggen. Daar is het bioindustrie, met files en hooguit 2 m2 zand per bezoeker. Op Vlieland heb je vrije uitloop, waar je ook gaat.
Uitkijkend over een vlakke zee zonder golven bedacht ik me weer hoe ik van de polder en de Wadden hou. Het vrije uitzicht. Een weiland met wat koeien, een verdwaalde boom en verder blauwe lucht. In de verte misschien een polderweg of een boerderij. Zand, wat water, de schimmen van een zeilboot aan de horizon en verder lucht. Geen betonblokken in beeld, geen reclameborden, geen andere mensen, geen toeterende auto’s, geen lantarenpalen, stoplichten of geparkeerd blik. Niets wat je zicht blokkeert. Gewoon lekker niks met (in je hoofd) ruimte voor alles. Heerlijk.