camathome.com

Vanaf het terras in Holwerd zag het er om 2 uur ’s middags nogal onbegaanbaar uit. Van de kust tot aan de eilanden in de verte alleen maar water. Zouden we dan toch tot aan ons middel door het water moeten waden, zoals de ergste verhalen en foto’s op de site beweerden? Toen we om 3 uur dan eindelijk aan de overtocht gingen beginnen, was het tij zover gezakt dat een stukje wad bloot lag.
De grootste schok van het wadlopen kreeg ik toen we nog aan wal waren. Ik stelde me zo voor dat we met een man of veertig een stille tocht naar de overkant zouden maken, met onderweg geweldige vergezichten. Voor het vertrek zaten overal plukjes mensen in onflateuze kleding op het terras – afritsbroeken, wielrenbroekjes, fleecetruien en zeker de helft liep op All Stars – de medelopers. Toen we ons om 3 uur op het pleintje verzamelden bleken er honderden mensen te staan!
Verdeeld in drie groepen gingen we op pad. De eerste stappen onwennig en glibberig, en die eerste spatten modder op je kuiten voelden ook niet lekker, maar na een paar keer diep weggezakt te zijn in het slijk berust je ook daar in. Na een half uur lopen kwam er steeds meer water, eerst tot onze enkels, daarna tot halverwege de kuit.
Overal om je heen ben je zelf het hoogste punt, veel horizon dus rondom. Samen met grote stapelwolken en felle zon zorgde dat voor mooie plaatjes. Ik vond het een vreemde tegenstelling om in zo’n rustige en bijna serene omgeving in zo’n grote groep te wandelen, waar je continu gepraat hoorde en het geplas van tientallen voeten. Wat verder naar achter gezakt in de staart van de groep was het beter toeven. Totdat de strenge gids met zijn stok wees en zei ‘wel een beetje bij de groep blijven he.’
De man had blijkbaar haast, want een beetje rustig aan doen en foto’s maken was er niet bij. We moesten door. Af en toe doorkruisten we behoorlijke geulen en kwam het water tot over m’n middel. Lekker warm wel trouwens, dat waddenwater. Heel wat beter dan die ochtendduik in de Noordzee, die behoorlijk fris was.
Het laatste halfuur van de tocht zat ik er wel doorheen. Mijn spieren werden moe, onderweg rusten was er niet bij wegens hoog water overal. Ja staand, maar dat telt niet. Fijn om na een paar uur aan de overkant te zijn. En nog fijner om vanaf Ameland over het wad te kijken, de veerboot te zien die er 45 minuten over doet, en je te beseffen dat je er gewoon bent heen gelopen.
- Foto’s op Flickr

Tweet this post