camathome.com

Na het behalen van zwemdiploma C ben ik nooit meer in een overdekt zwembad geweest. Tot een paar weken geleden, tegenwoordig zwem ik namelijk baantjes in Het Marnix, het gerenoveerde Marnixbad. Alleen de vreselijke naam was al een drempel om het zwembad in te gaan, en daarbij kwam nog de herinnering aan vreselijke chloordampen, rode ogen, koude betonnen vloeren en te kleine kleedhokjes. Maar goed, het lichaam heeft beweging nodig.
Zwemmen in Het Marnix valt alles mee – er zijn nog wel kleine kleedhokjes, met zo’n bankje dat omklapt om de deuren dicht te houden, maar het water wordt tegenwoordig schoon gehouden met ozon waardoor de bedwelmende chloordampen afwezig zijn – maar wat is het saai! In het begin probeerde ik krampachtig te tellen hoeveel baantjes ik zwom, maar tegenwoordig laat ik mijn hoofd in een paar baantjes helemaal leeg stromen. Wat overblijft is het bestuderen van andere mensen. Ik kan inmiddels zo’n vijf categorieën onderscheiden: de samenzwemmers, stelletjes, de duikers, snelle serieuzen en de curieuzen. Vandaag aandacht voor de samenzwemmers.
De samenzwemmers is een categorie die ik het liefst de toegang tot het zwembad zou ontzeggen. Het zijn voornamelijk vrouwen, maar vergis je niet, je hebt ze ook in mannelijke uitvoering. De samenzwemmers zijn in aantal niet groot, maar hebben wel veel invloed op de rest van de zwemmers. Ze proberen praten namelijk met zwemmen te combineren en ontwrichten daarmee het tempo van de hele baan.
Je zou zeggen, eerst zwemmen en daarna in het café bij een glas verse muntthee of een cappuchino bijkletsen, maar nee, de samenzwemmers kunnen daar niet op wachten. De samenzwemmers kletsen op verschillende manieren. Meestal zwemmen ze naast elkaar, te langzaam om erachter te blijven en natuurlijk net te breed om ze in te kunnen halen zonder de tegenliggers in de weg te zitten. Soms zwemmen ze achterelkaar, de voorste op de rug en de achterste op de buik, zodat ze elkaar toch nog kunnen verstaan.
Nu ben ik iemand die zelf ook graag propageert dat vrouwen wel twee dingen tegelijk kunnen, maar zwemmen en praten is geen goede combinatie. Het is fascinerend om te zien hoe twee vriendinnen als een onderwerp interessanter wordt – “Maar bij Pim weet je het gewoon niet, wat hij voelt.” – steeds langzamer gaan zwemmen, tot ze uiteindelijk hun voeten op de bodem moeten zetten.
Wat ik ook zo bijzonder vind van de samenzwemmers, is dat ze onverstoorbaar zijn. Hoe lang de file zwemmers achter hen ook is, ze voelen zich niet opgejaagd en trekken zij aan zij hun baantjes. De samenzwemmers stoppen trouwens niet met praten als ze klaar zijn met zwemmen. Ook al kleed je je om in een individueel klein hokje, als je bij elkaar in de buurt staat kun je best verder praten. Gezellig.

Tweet this post