camathome.com

In de fotoalbums die mijn ouders van mijn jeugd bijhielden – ieder kind zijn eigen album – kom ik veel dezelfde dingen tegen. Verjaardagen, Sinterklaas, zomervakantie op Vlieland, schaats- en sneeuwpret, op bezoek bij opa’s en oma’s en huislijke taferelen zoals boekjes lezen, knutselen en in de tuin spelen. Waarschijnlijk is mijn jeugdalbum grotendeels inwisselbaar met dat van anderen, maar op een ding wijkt het af. Kerst. In de super 8 filmpjes van vroeger en mijn fotoalbums lijkt kerst niet te bestaan. Na veel bladeren heb ik alleen bovenstaande foto gevonden, en die is niet eens genomen met kerst maar met de jaarwisseling 1981-1982.
Mijn moeder heeft last van kerststress. Hoe ouder ze wordt, hoe eerlijker ze ervoor uitkomt en hoe duidelijker het zich manifesteert. Al toen wij klein waren stond kerst haar tegen, en dan vooral de consumentenkant. Een boompje met echte kaarsjes was wel gezellig, en samen dingen doen ook. Maar het kopen en het overdadige eten, dat staat en stond haar tegen. Uit protest aten we vroeger wel eens pannekoeken of erwtensoep met kerst. Wij kinderen vonden alles prima, gezellig was het toch wel.
Toen er schoonzonen mee naar huis kwamen sloeg de kookstress pas echt toe. Mijn moeder dacht dat er van haar werd verwacht dat ze rollades zou bakken of een kalkoen zou vullen. Hoe we ook op haar inpraatten dat we net zo lief zelfgemaakte erwtensoep aten, of salades met brood of kaasfondue of wat dan ook, het hielp niet. En het helpt nog steeds niet. Ieder jaar maakt ze zich weer heel erg druk over het kerstmaal, en dat is vervelend om te moeten zien. Want ze kan prima koken.
De enige manier om haar te helpen is te blijven zeggen dat het allemaal prima is, en een handje te helpen met koken. En zo aten we ook dit jaar weer heerlijk, en vooral gezellig met elkaar.

Tweet this post