camathome.com

Nu we in Amsterdam nog steeds met potlood mogen stemmen verheug ik me er al dagen op, net als bij de vorige verkiezeingen. De gang naar het bejaardenhuis in de buurt leg ik gewoonlijk ’s morgensvroeg af. De belangrijkste taak van de dag werk ik graag als eerste af, voordat ik naar mijn werk ga of andere dingen ga doen. De medewerkers op het stembureau hebben er nog zin in, het potlood is nog scherp en achter de honderden namen op de lijst staan slechts sporadisch kruisjes.
Maar vandaag doe ik het anders, ik ga pas vanavond stemmen. Als je ’s morgens stemt maakt je stem eigenlijk nog niet uit. De partijen vergaren hun eerste zeteltjes, winst en verlies tekenen zich nog niet af en na jou komen nog zoveel andere mensen in hetzelfde hokje die anders beslissen. Aan het begin van de avond, een paar uur voor de stembureaus sluiten heeft mijn stem meer gewicht. Het is een stem die net de doorslag kan geven voor een zetel meer of minder, een stem die een coalitie kan doen vormen of laten vallen. En dus stem ik vanavond pas als het al lang donker is en het potlood is gesleten tot een rood stompje.

Tweet this post