camathome.com

Omdat The Story of Art van Gombrich alweer een jaar gesloten bovenop de kast ligt, probeer ik op een andere manier wat over kunst te leren. Op aanraden van vrienden volgen R. en ik sinds kort de Introductiecursus Kunstgeschiedenis van de Vrije Academie. In tien lessen snellen we door de geschiedenis van de Westerse kunst, in iedere les komt een afgebakende stroming of periode aanbod.
In les een leerde ik over de Grieken, de archaïsche glimlach en de gespierde marmeren en bronzen beelden uit de klassieke periode. In les twee trokken de vooral bouwkundige prestaties van de Romeinen voorbij – vorig jaar nog met eigen ogen aanschouwd bij Pont du Gard bij Nimes, indrukwekkend!
Minder indrukwekkend vind ik de locatie waar de cursus wordt gegeven. De cursus is zo populair dat hij op een aantal plekken in Amsterdam gegeven wordt, ik koos voor de Mozes en Aaronkerk. met een groepje mensen voorin of in een zijvleugel van de kerk, de geur, akoestiek, koele temperatuur, de glas-in-lood ramen, het hoge plafond, Ik wist al precies hoe het zou worden, en ik keek ernaar uit.
De eerst les was daarom nogal een teleurstelling verrassing. Via een zijingang kwamen we in het Mozeshuis terecht. De folders aan de muur, de okergele deuren, grijze tegeltjes, vierkante zitjes in de hal. De tijd heeft er 25 jaar stilgestaan. Een smalle trap naar boven leidt naar de ‘grote zaal’. Een langwerpige ruimte die ook dienst doet als computerlokaal. Een vergeelde harmonica-wand om een deel van de ruimte af te scheiden, een muziekinstallatie met houten omlijsting. Op de box een handgeschreven briefje: ‘Box niet tussen computers zetten, de beeldschermen verkleuren!’
In de pauze verkoopt een oudere man koffie en limonade. Voor 50 cent kun je een pakje ansichten van de kerk kopen.
De lessen van de cursus kunstgeschiedenis vind ik interessant, echt waar, maar de entourage had van mij iets minder historisch gemogen.

Tweet this post