camathome.com

Als kind ben je afhankelijk van de smaak van je ouders. Diegene die kookt beslist wat er gegeten wordt, was bij ons thuis grofweg de regel. Mijn moeder hield bijvoorbeeld niet van bloemkool en omdat zij altijd boodschappen deed en kookte, at ik als kind bijna nooit bloemkool. Garnalen en haring, daar hield ze ook niet van. De bloemkool met kaassaus heb ik inmiddels zelf onder de knie, en behoort tot mijn winter repertoire. Maar garnalen en haring heb ik nog steeds niet leren eten.
Ik kan me maar van één keer echt herinneren dat mijn vader in de keuken stond. Die middag had hij op een polderweg een eend aangereden. Dood, maar nog wel intact. In de garage leek het of er een donzen dekbed was opengescheurd en leeg geschud. Het zwart geblakerde, droge stuk vlees dat uren later uit de oven kwam vond alleen hij lekker. Mijn vader mag dan vrijwel nooit koken, hij lust wel alles. Niet dat dit altijd even leuk is voor zijn omgeving. Als kind heb ik een keer met afgrijzen en ongeloof aanschouwd hoe mijn vader een romige, zoete tompouce tussen twee bruine boterhammen plette ‘omdat hij honger had’. (Maar dat heb ik al en keer verteld.)
Waar mijn ouders – die toch een tijd lang voor het zelfgebakken zuurdesembrood en tegen kleurstoffen waren – wel allebei van houden is drop. En zo was drop het enige snoep dat ons huis binnenkwam. Lollies en spekkies at ik bij vriendinnetje, thuis at ik boerderijdrop, muntendrop, honingdrop en wat voor drop er maar in de metalen bus in de keuken stond.
Tot mijn grote vreugde werd ik onlangs gevraagd mee te werken aan drop-Buzz. (Buzzer is een site waar je je kunt inschrijven om nieuwe producten te testen en promoten in je omgeving.) De postbode bracht vorige week een grote doos met veertien zakken drop en een kartonnen bord met stemvakjes. Aan mij de taak om uit te zoeken wat de favoriete dropsmaak is van collega’s en vrienden: Salmiak&Mint of Zoet. Gemiddeld over Nederland gaat het iets beter met de partij Salmiak&Mint dan met Zoet.
Mijn voorkeur gaat ook uit naar Salmiak&Mint, maar dat heb ik vast aan de smaak van mijn ouders te danken.
(Foto: in een tijd dat mijn broertje zijn koekjes nog aan mij voerde en dus een lief broertje was.)

Tweet this post