camathome.com

Met de Volkskrant op schoot en een beker koffie in mijn hand zit ik op een bankje op het station. Wegens een trein die ‘helaas vandaag niet kan rijden’ heb ik nog twintig minuten te doden op het station. Ik blader door de krant en hoor ineens een van de irritantste geluiden die ik ken. Klik, klik, klik.
Gadverdamme! Nee! Ik kijk naar links en zie de boosdoender zitten. Een man met zonnebril en een bordeauxrode polo zit voorovergebogen op het bankje, met een nagelknipper in zijn hand. De rillingen van afschuw lopen weer over mijn rug nu ik eraan terugdenk.
Over het algemeen heb ik niet zo’n probleem met mensen die lichamelijk onderhoud plegen in het openbaar, of zelfs in het openbaar vervoer. Mannen die haastig met een kam hun scheiding fatsoeneren, jonge vrouwen die in een klein spiegeltje turen om mascara en lippenstift aan te brengen. Moet kunnen. Niet iets dat ik graag in het openbaar doe, behalve mijn lippen invetten met kilcocoon van Garnier, maar ik heb er geen last van. Op één soort toiletactie wil ik echter een verbod: alles met nagels.
Het geluid van nagelknippers en wegspringende nagels. Mag niet! Nagels lakken in de trein. Niet meer doen! En het vijlen van nagels in een vierzitsbankje waar ik ook zit en het nagelstruif vervolgens over mijn broek en schoenen waait, daarop mag een levenslang treinverbod. Bah!

Tweet this post