camathome.com

Als iemand me toen ik twaalf was had verteld dat ik later nog eens een rode jurk met witte stipjes zou dragen – en hem nog mooi vond ook – had ik vast verontwaardigd ‘echt niet!’ geroepen. Frappant hoe smaken kunnen veranderen.
Rood was bij mij vroeger echt taboe. Ik vond het een intens schreeuwerige, lelijke kleur. Daarom hield ik ook niet van tomaten. Ongetwijfeld had mijn zus er ook mee te maken. Alles wat op haar zolderkamer rood was, was op mijn slaapkamer blauw. Het behang met dunne witte strepen, het dekbedovertrek, de gordijnen. Ook onze winterjassen verschilden als dag en nacht. En als mijn moeder kleren voor ons maakte, wilde mijn zus een rode blouse en ik een blauwe.
Wie via de webcam wel eens een deel van mijn woonkamer ziet zal van die rode weerzin niets meer merken. Ik berg mijn spullen op in rode stalen kastjes, drink koffie uit rode bekers, zit op een rode bank en kijk aan een kant van de kamer naar een rode muur. Rood is opvallend en krachtig, hard maar toch ook warm. Het rood van mijn zomerjas, of aardbeien, tulpen en lippenstift maakt de aanblik van het leven een stuk zonniger.
En die stippen. Ook lelijk vond ik vroeger, al duurde deze vroeger toch wel tot dit voorjaar toen ik een zwart jurkje met witte stippen in de etalage van een kledingwinkel op de Haarlemmerdijk zag hangen. Stippen, wat lief! Ik kan me niet heugen ooit stippen gedragen te hebben. Strepen en ruitjes gingen wel, of desnoods bloemetjes, maar het liefst droeg (en draag) ik effen kleding. Zonder logo’s.
Zie hier wat 21 jaar ouder worden met je kan doen. Rood met stippen. Mooi!

Tweet this post