Loslaten

6 januari 2005 · No Comments

Twee dagen geleden schaafde ik in grote haast een stuk opperhuid van mijn rechter ringvinger. Geen gapende wond, geen gutsend bloed. Wel zo’n naar wondje dat er vochtig uitziet, waaraan alles blijft plakken en wat bijtend zeer doet als er bijvoorbeeld water op komt. Een pleister dus.
Of het nu aan mijn huid ligt of aan de lijm van pleisters, feit is dat ze niet samen willen werken. Al twee dagen voer ik strijd tegen zwarte plakrandjes, verkleving in mijn Thinsulates en loswekende pleisters in douche en afwaswater. En als er dan weer een verse pleister geplakt moet worden bekijk ik met een mengeling van fascinatie en afschuw het stukje bleke rimpelige huid rondom het wondje.
Bij pleisters denk ik aan het zwembad in de zomer. In de hoeken en vlak boven de bodem zweefden ze daar eenzaam rond, losgeweekt van onbekende ellebogen en knieën. Helemaal gruwelijk was het als je iets aan je been voelde kriebelen, en het bleek een lichtbruin exemplaar met wondafdruk te zijn die tegen je aan kabbelde. Bij de gedachte aan chloor alleen al voel ik de pleister van mijn vinger losweken. Mocht je je ooit hebben afgevraagd waar al die pleisters vandaan kwamen, ik zwom de hele zomer door…